รู้กันมาตั้งนานแล้วว่า ภัยธรรมชาติของโลกสมัยนี้ไม่ใด้เรื่องของธรรมชาติเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็นเรื่องการเมืองทั้งระดับสากลและระดับประเทศไปเสียแล้ว เนื่องจากหายนะทางธรรมชาติใหญ่ๆจำนวนมากมาจากน้ำมือมนุษย์ แล้วย้อนกลับมาให้มนุษย์แก้ไข วิธีแก้ปัญหาแบบหนึ่งก็ด้วยกระบวนการเจาจาต้าอ้วยทางการเมืองนั่นแล

หลักที่สำคัญประการหนึ่งในกฎหมายวิธีพิจารณาความคือหลักที่ว่า “ที่ใดไม่มีผู้ฟ้อง ที่นั้นไม่มีผู้พิพากษา” (Wo kein Kläger, da kein Richter / Where no plaintiff, there no judge) หลักดังกล่าวนี้เป็นหลักที่สำคัญมากในกฎหมายวิธีพิจารณาความสมัยใหม่

มีผู้ตั้งข้องสังเกตว่า การที่กรมสรรพากรจะยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในคดีใดหรือไม่ ไม่ควรยึดปัจจัยเรื่องจำนวนเงินภาษีเป็นตัวตั้งเพียงอย่างเดียว แต่ต้องดูว่า ต้องการให้ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายเป็นบรรทัดฐานสำหรับการปฏิบัติหน้าที่ต่อไปของกรมสรรพากรด้วยหรือไม่

“..พูดตรงๆ นะ ผมเอือมระอากับความขัดแย้งในนี้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นความขัดแย้งที่ผมต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง ผมอยากจะดึงตัวเองออกมาเสียที...คนที่จะตำหนิติเตียนคนที่ทำจดหมายน้อย น่าจะไม่ใช่คนที่เคยทำจดหมายน้อยมาก่อน ถ้าคนเคยทำมาก่อน แล้วไปติเตียนเขาหมายความว่าคุณก็ติเตียนตัวเองสิ เพราะฉะนั้น ผมว่าก่อนที่จะตำหนิคนอื่นเขา พิจารณาตัวเองซะก่อนดีไหม...”

คำว่า "พระเจ้าอยู่หัวในพระบรมโกศ" นี้จะใช้ตั้งแต่สมัยไม่แน่ชัด แต่พบหลักฐานมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา อย่างในพระราชกำหนดที่ออกในรัชสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเอง ก็ยังเรียกสมเด็จพระเจ้าท้ายสระซึ่งเป็นพระเจ้าแผ่นดินพระองค์ก่อนว่า “สมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงในพระบรมโกศ” และยังคงพบการใช้งานมาอย่างต่อเนื่องจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์