"เรื่องบางเรื่องง่ายนิดเดียว ผมก็ไม่ทราบว่าที่ผ่านมาทำไมถึงไม่ทำกัน อย่างเช่นการเปลี่ยนชุดผู้ต้องขังในเรือนจำ เขาขอแค่ให้เสื้อแขนยาวคลุมข้อศอก ให้กางเกงยาวคลุมเข่า เพื่อที่ว่าเวลาละหมาดจะได้ไม่เจ็บ มีการเรียกร้องกันมานานแล้วแต่ก็ไม่มีการตอบสนอง ล่าสุดอนุมัติแล้วครับ"

นอกจากนโยบายหาเสียงของพรรคเพื่อไทยเรื่อง "ค่าแรงขั้นต่ำวันละ 300 บาท" และ "เงินเดือนปริญญาตรี 15,000 บาท" ที่กำลังถูกตั้งคำถามอย่างกว้างขวางแล้ว นโยบายอีกด้านหนึ่งที่เป็นเสมือน "แผลเป็น" รักษาไม่หายของพรรคเพื่อไทยตั้งแต่สมัยยังใช้ชื่อพรรคไทยรักไทยก็คือ นโยบายแก้ไขปัญหาความไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้

ซอกหลืบหนึ่งของรายงานฉบับสมบูรณ์ คอป.ที่เปิดเผยอย่างเป็นทางการ ไปเมื่อช่วงบ่ายวันที่ 17 ก.ย.ที่ผ่านมา ยังมีเรื่องสะเทือนใจที่สังคมไทยควรได้รับรู้เกี่ยวกับการ “สูญหาย-ซ้อมทรมาน-ข่มขืน” ระหว่างการชุมนุมของ นปช.ในเดือน เม.ย.-พ.ค.ปี 2553

การลักไก่ ประกาศให้ช่องทีวีดิจิตอลทั้ง 36 ช่องให้เป็นช่อง Must Carry จึงเป็นเรื่องที่ไม่มีเหตุผลอันสมควร แต่ กสทช. ก็อาศัยกฎ Must Carry มาบังคับให้โครงข่ายจานดาวเทียม และโครงข่ายเคเบิลท้องถิ่น จะต้อง Must Carry ช่องทีวีธุรกิจ 24 ช่องเข้าไปด้วย ทั้งๆที่ช่องทีวีธุรกิจ 24 ช่องเป็นคู่แข่งกับช่องรายการอื่นๆ หากโครงข่ายใดไม่ทำตามคำสั่ง จะต้องถูกยึดใบอนุญาต

“...แพทย์เป็นอาชีพที่มีต้นทุนทางสังคมสูง คนเฒ่าคนแก่เดินเข้าห้องตรวจต้องยกมือไหว้ท่วมหัว เช่นเดียวกับครู อาจารย์ และ พระ ซึ่ง 2 ประเภทหลัง ความเชื่อถือถดถอยลงมากโดยเฉพาะเมื่อมีเรื่องเงินทอนพระ บ้าเสกผ้ายันต์ เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่พอเข้าสู่การเมือง มีผลประโยชน์ บางคนก็เสียหมอ...”