เห็นข่าว พล.อ.อ.สุกำพล สุวรรณทัต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เปรียบกลุ่มผู้ต้องหาต่างชาติที่ถือพาสปอร์ตอิหร่านก่อเหตุระเบิด 3 จุดกลางกรุงเทพฯเมื่อวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาว่าเป็นเหมือน "จิ๊กโก๋ปากซอย" แล้วรู้สึกสะท้อนใจ

แม้การประชุมเชิงปฏิบัติการแก้ไขปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้แบบบูรณาการตามนโยบายของรัฐบาล เพื่อจัดตั้ง “องค์กรบริหารใหม่” จะจบลงในเย็นวันพุธที่ 19 ต.ค.2554 ซึ่งขณะที่เขียนรายงานชิ้นนี้การเวิร์คชอปยังไม่จบ แต่ก็เชื่อว่า “องค์กรบริหารใหม่” คงไม่หนีไปจากพิมพ์เขียวนี้ที่จัดเตรียมมาล่วงหน้าโดย กอ.รมน.

พ.ร.บ.ความมั่นคงฯ หรือ พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร พ.ศ.2551 ที่รัฐบาลประกาศเพิ่มน้ำหนักการบังคับใช้ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้เพื่อแก้ไขปัญหาความไม่สงบนั้น ถือเป็นมาตรการ "ไม้นวม" ที่ทดลองทำใน "พื้นที่นำร่อง" มาหลายปีแล้ว

"เขาทำงานหนักไม่ได้แล้ว วันก่อนชวนไปไถนา ไม่ทันไรตาข้างซ้ายก็มีน้ำตาไหลออกมา ข้างในตากลายเป็นสีแดงก่ำ และเขาก็ปวดหัวหนักมาก" พ่อของแวดีเล่าให้สมาชิกในเครือข่ายผู้หญิงภาคประชาสังคมเพื่อสันติภาพฟัง ขณะนั่งกันอยู่หน้าบ้านซึ่งอยู่ด้านหลังมัสยิดตากใบ อ.ตากใบ จ.นราธิวาส

ผมเดินทางกลับจากอินโดนีเซียถึงเมืองไทยเมื่อค่ำวันที่ 30 ตุลาคม 2554 ระหว่างนั่งรถกลับบ้านหูแว่วได้ยินเสียงลูกสาวบอกว่า เพื่อนของพ่อเสียชีวิตแล้ว ผมยังไม่ทราบว่าเพื่อนคนไหน เมื่อรู้ว่าเป็น มุฮัมมัด ส่าเหล็ม ผมก็พึมพำว่า “แน่แท้เราเป็นสิทธิ์ของอัลเลาะห์ และยังพระองค์เรากลับไปหา” เช่นเดียวกับที่มุสลิมทุกคนพึงกล่าว