
เปิดผลศึกษาฯ ‘ก.พ.’ ชี้ผลกระทบอันเกิดจาก ‘ข้าราชการ’ โดนลงโทษ ‘ไล่ออก’ ฐานทุจริตต่อหน้าที่ฯ 5 ด้าน เสียสิทธิ ‘บำนาญฯ-สวัสดิการฯจากรัฐ’ มีลักษณะต้องห้ามบรรจุรับราชการ เรียกคืน ‘เหรียญจักรพรรดิมาลา-เครื่องราชฯ’
................................
จากกรณีที่เมื่อวันที่ 17 พ.ย.ที่ผ่านมา ที่ประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.) มีมติเห็นชอบปรับปรุงมติ ครม.เกี่ยวกับการลงโทษข้าราชการผู้กระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรง ตามข้อเสนอคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.) โดยกำหนดให้การลงโทษผู้กระทำผิดวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ หรือละทิ้งหน้าที่ราชการติดต่อในคราวเดียวกันเป็นเวลาเกิน 15 วัน โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร เป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง ให้ลงโทษไล่ออกจากราชการ การนำเงินที่ทุจริตไปแล้วมาคืนหรือมีเหตุอันควรปรานีอื่นใด ไม่เป็นเหตุลดหย่อนโทษลงเป็นปลดออกจากราชการ นั้น
เมื่อวันที่ 21 พ.ย. สำนักข่าวอิศรา (www.isranews.org) รายงานว่า จากรายงานการศึกษา เรื่อง การลงโทษข้าราชการที่กระทำความผิดวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ ซึ่งจัดทำโดยคณะทำงานฯ ของ ก.พ. ระบุว่า ผลอันเกิดจากการข้าราชการถูกลงโทษไล่ออกจากราชการฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ มี 5 ประการ ได้แก่ 1.การไม่ได้รับบำเหน็จบำนาญ 2.การไม่ได้รับการพิจารณายกเว้นลักษณะต้องห้าม 3.การไม่ได้รับสิทธิในสวัสดิการต่างๆ จากรัฐ 4.การไม่ได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลา และการเรียกคืน และ 5.การเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยมีรายละเอียด ดังนี้
1.การไม่ได้รับบำเหน็จบำนาญ
พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551 มาตรา 47 วรรคสี่บัญญัติว่า ผู้ถูกลงโทษปลดออกให้มีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญเสมือนว่าผู้นั้นลาออกจากราชการ ประกอบกับ พ.ร.บ.บำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ.2494 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 19 พ.ศ.2543 มาตรา 8 ได้บัญญัติว่า บุคคลที่ไม่มีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญปกติตามพระราชบัญญัตินี้ ได้แก่ ผู้ที่ถูกไล่ออกจากราชการเพราะมีความผิด
ดังนั้น ผู้ที่ถูกลงโทษไล่ออกจากราชการฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการจึงไม่มีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญโดยผลของบทบัญญัติของกฎหมายทั้งสองฉบับดังกล่าว
นอกจากนี้ หากข้าราชการผู้ใดมีกรณีกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงได้ถึงแก่ความตายก่อนได้รับการวินิจฉัยในเรื่องที่กระทำผิดวินัยนั้น การสอบสวนก็ต้องดำเนินต่อไปเพื่อผู้บังคับบัญชาวินิจฉัยว่าถ้าข้าราชการผู้นั้นไม่ถึงแก่ความตายเสียก่อน จะต้องรับโทษถึงไล่ออกจากราชการหรือไม่ ซึ่งหากผู้บังคับบัญชาพิจารณาแล้วเห็นว่าจะต้องถูกลงโทษถึงไล่ออกจากราชการ ทายาทของข้าราชการผู้ตายก็ไม่มีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญ ทั้งนี้ ตามมาตรา 53 แห่ง พ.ร.บ.บำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ.2494 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 19 พ.ศ.2543
2.การไม่ได้รับการพิจารณายกเว้นลักษณะต้องห้าม
พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551 มาตรา 36 วรรคสอง บัญญัติว่า ผู้ที่จะเข้ารับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนซึ่งมีลักษณะต้องห้าม คือ เป็นผู้เคยถูกลงโทษให้ออก ปลดออก หรือไล่ออก ก.พ. อาจพิจารณายกเว้นให้เข้ารับราชการได้ แต่ผู้นั้นต้องออกจากราชการไปเกินสองปีหรือสามปีแล้วแต่กรณี และต้องมิใช่เป็นกรณีออกจากงานหรือออกจากราชการเพราะทุจริตต่อหน้าที่
โดยบทบัญญัติในมาตรา 36 ดังกล่าวได้บัญญัติลักษณะต้องห้ามของผู้ที่จะเข้ารับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนไว้หลายประการ และ ก.พ. อาจพิจารณายกเว้นให้เข้ารับราชการได้ ซึ่งบางลักษณะได้กำหนดเงื่อนไขเรื่องระยะเวลาการออกจากราชการไว้ บางลักษณะมิได้กำหนดเงื่อนไขเรื่องระยะเวลาการออกจากราชการไว้ แต่การเป็นผู้เคยถูกลงโทษเพราะเหตุทุจริตต่อหน้าที่ราชการ แม้จะเข้าเงื่อนไขเรื่องระยะเวลาการออกจากราชการก็ตาม ก็ไม่อาจขอยกเว้นลักษณะต้องห้ามได้
นอกจากนี้ โดยปกติข้าราชการที่ถูกลงโทษเพราะเหตุกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่ ไม่อาจขอยกเว้นลักษณะต้องห้ามได้อีกดังได้กล่าวไว้แล้วข้างต้น แต่หากมีกฎหมายว่าด้วยการล้างมลทินในโอกาสต่างๆ ออกบังคับใช้ ก็จะทำให้ข้าราชการผู้นั้นไม่เป็นผู้มีลักษณะต้องห้ามเพราะเหตุเป็นผู้เคยถูกลงโทษไล่ออกจากราชการฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการเนื่องจากได้รับการล้างมลทิน โดยให้ถือว่าผู้นั้นมิได้เคยถูกลงโทษหรือลงทัณฑ์ทางวินัยในกรณีนั้น จึงอาจขอกลับเข้ารับราชการได้
อย่างไรก็ตาม ก.พ. ได้พิจารณาแล้วมีมติแจ้งเวียนให้ส่วนราชการใช้ความระมัดระวังในการพิจารณารับบรรจุบุคคลผู้ซึ่งเคยออกจากราชการเพราะกระทำผิดวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการแล้วกลับเข้ารับราชการอีก เนื่องจากการได้รับการล้างมลทิน จะล้างเฉพาะโทษเท่านั้นหาได้ล้างพฤติกรรมการกระทำผิดวินัยด้วยไม่ ดังนั้น พฤติกรรมการกระทำผิดวินัยนั้นก็อาจเป็นการบกพร่องในศีลธรรมอันดีจนเป็นที่รังเกียจของสังคม อันเป็นลักษณะต้องห้ามประการหนึ่งของผู้ที่จะบรรจุเป็นข้าราชการพลเรือนตามมาตรา 36 ข. (4) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551 ก็ได้
3.การไม่ได้รับสิทธิในสวัสดิการต่างๆ จากรัฐ
สวัสดิการต่างๆ ของข้าราชการที่รัฐได้ออกกฎหมาย ระเบียบ คำสั่ง หรือมีนโยบายเพื่อให้ข้าราชการมีสิทธิได้รับเป็นสวัสดิการแก่ข้าราชการ เช่น สิทธิในการเบิกค่ารักษาพยาบาล สำหรับตนเองและบุคคลในครอบครัว ซึ่งรวมทั้งคู่สมรสและบิดามารดาของข้าราชการผู้มีสิทธิได้รับสวัสดิการเกี่ยวกับการรักษาพยาบาล โดยข้าราชการผู้มีสิทธิได้รับสวัสดิการจากทางราชการจะต้องมีสภาพเป็นข้าราชการหรือเป็นข้าราชการบำนาญ ดังนั้น ผู้ที่ถูกลงโทษไล่ออกจากราชการและบุคคลในครอบครัวจึงไม่มีสิทธิได้รับสวัสดิการดังกล่าว
4.การไม่ได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลา และการเรียกคืน
การพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลามีนัยสำคัญเพื่อที่จะให้ผู้ที่ได้รับพระราชทานได้ตระหนักถึงการรับราชการและการทำคุณประโยชน์ให้แก่ราชการมาเป็นระยะเวลานาน ดังที่ได้มีการจารึกอักษรโดยรอบเหรียญว่า “บำเหน็จแห่งความยั่งยืนและมั่นคงในราชการ” ซึ่ง พ.ร.บ.เหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา พ.ศ.2484 ได้บัญญัติให้พระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลาสำหรับข้าราชการฝ่ายพลเรือนที่รับราชการมาด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลาไม่น้อยกว่า 25 ปี
แต่ถ้าผู้ได้รับพระราชทานหรือทายาทโดยธรรมประพฤติตนไม่สมเกียรติ อาจทรงเรียกคืนได้ ซึ่ง “การรับราชการมาด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลา 25 ปี หมายถึงเฉพาะผู้ที่รับราชการมาโดยไม่เคยกระทำความผิดมาก่อนตั้งแต่เริ่มรับราชการจนถึงปีที่ขอพระราชทานเพื่อให้ได้บุคคลที่ประพฤติตนสมแก่เกียรติในการได้รับพระราชทาน”
ดังนั้น ผู้ที่ถูกลงโทษทางวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการจึงไม่เป็นผู้ที่รับราชการมาด้วยความเรียบร้อย ไม่อาจได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลาดังกล่าว และแม้การถูกลงโทษทางวินัยได้เกิดขึ้นภายหลังจากได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลาแล้วก็อาจถูกเรียกคืนได้ เพราะความผิดวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่นั้นเป็นความประพฤติของบุคคลที่ไม่ซื่อสัตย์สุจริตไม่สมเกียรติที่จะได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลา
นอกจากนี้ การถูกลงโทษทางวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการดังกล่าว แม้ภายหลังได้รับการล้างมลทินตามกฎหมายว่าด้วยการล้างมลทิน ซึ่งถือได้ว่าผู้นั้นมิได้ถูกลงโทษหรือลงทัณฑ์ทางวินัยแล้ว ก็ไม่อาจได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลา
เนื่องจาก “การรับราชการมาด้วยความเรียบร้อยเป็นเวลา 25 ปี หมายถึงเฉพาะผู้ที่รับราชการมาโดยไม่เคยกระทำความผิดมาก่อนตั้งแต่เริ่มรับราชการจนถึงปีที่ขอพระราชทานเพื่อให้ได้บุคคลที่ประพฤติตนสมแก่เกียรติในการได้รับพระราชทาน แต่อย่างไรก็ตาม การล้างมลทินให้แก่บรรดาผู้ถูกลงโทษทางวินัยให้ถือว่าผู้นั้นมิได้ถูกลงโทษหรือลงทัณฑ์ทางวินัยเป็นการล้างแต่เฉพาะโทษเท่านั้น หาได้ล้างการกระทำผิดนั้นด้วยไม่ จึงต้องถือว่าผู้ที่ได้รับการล้างมลทินยังคงเป็นผู้มีความผิดอยู่ เพียงแต่ให้ถือว่าบุคคลนั้นมิได้เคยถูกลงโทษมาก่อน เมื่อยังเป็นผู้มีความผิดอยู่จึงถือไม่ได้ว่าเป็นบุคคลที่ได้รับราชการมาด้วยความเรียบร้อย”
ดังนั้น การได้รับการล้างมลทินในความผิดวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการจึงไม่เข้าเงื่อนไขที่จะได้รับพระราชทานเหรียญจักรพรรดิมาลาแต่อย่างใด
5.การเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์
“เครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นเครื่องหมายแห่งเกียรติยศ ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานแก่ผู้กระทำความดีความชอบเป็นประโยชน์แก่ราชการหรือสาธารณชนเพื่อเป็นบำเหน็จความชอบและเครื่องหมายเชิดชูเกียรติยศอย่างสูงแก่ผู้ได้รับพระราชทาน โดยมิใช่พิจารณาแต่เพียงตำแหน่ง ระดับ ชั้นยศ หรือครบกำหนดระยะเวลาที่จะขอพระราชทานเท่านั้น หากแต่เพื่อให้บุคคลที่ได้รับพระราชทานรู้สึกภาคภูมิใจในเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่ได้รับพระราชทานอย่างแท้จริง และเพื่อให้เครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นเครื่องหมายเชิดชูเกียรติยศอย่างสูงด้วย”
การเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ คือ การดำเนินการถอนชื่อผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ออกจากรายชื่อผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี และเรียกเครื่องราชอิสริยาภรณ์รวมทั้งประกาศนียบัตรกำกับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่ได้รับพระราชทานคืน ทั้งนี้ ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ พ.ศ.2548 ซึ่งระเบียบดังกล่าวได้กำหนดเหตุแห่งการเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไว้หลายสาเหตุ
สาเหตุหนึ่งคือเป็นผู้ถูกลงโทษไล่ออก ปลดออก หรือให้ออก เพราะกระทำผิดวินัยตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการพลเรือนหรือตามกฎหมายอื่น โดยคำสั่งอันถึงที่สุด ดังนั้น ข้าราชการซึ่งถูกลงโทษไล่ออกจากราชการ เพราะกระทำความผิดวินัยอย่างร้ายแรง ฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ หากเคยได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แล้วจะต้องถูกเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยต้องถูกเรียกคืนทุกขั้นตราเว้นแต่กรณีที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์แต่เพียงบางชั้นตราเท่านั้น

Isranews Agency | สำนักข่าวอิศรา