“…ผู้ฟ้องคดีจึงย่อมตระหนักดีว่า การกระทำดังกล่าวเป็นการจงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบของทางราชการ เป็นเหตุให้สถานีอนามัยบ้านหนองดี ได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง เป็นเงินจำนวน 751,090 บาท แม้ผู้ฟ้องคดีจะได้ทยอยนำเงินที่เบิกจ่ายไปแล้ว ฝากคืนเข้าบัญชีธนาคารดังกล่าวในเดือนมีนาคม 2558 จนครบถ้วนแล้วก็ตาม ไม่เป็นเหตุลดหย่อนโทษลงโทษเป็นปลดออกจากราชการ…”
.................................
เมื่อเร็วๆนี้ ศาลปกครองสูงสุด ได้มีคำพิพากษาในคดีหมายเลขดำที่ ฟ.239/2568 คดีหมายเลขแดงที่ ฟ.116/2569 ซึ่งเป็นคดีที่ นาง ท. อดีตหัวหน้าสถานีอนามัยบ้านหนองดี (ต่อมาเป็นอดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล (รพ.สต.)) บ้านหนองดี ต.ทุ่งสง จ.นครศรีธรรมราช (ผู้ฟ้องคดี) ฟ้องผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช กับพวก (ผู้ฟ้องคดีที่ 1-2) ต่อศาลปกครอง
โดยขอให้ศาลฯมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเพิกถอนคำสั่งจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2569 ลงวันที่ 16 ก.ย.2569 ที่ลงโทษไล่ นาง ท. ออกจากราชการ ,เพิกถอนมติ อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีราช ครั้งที่ 1/2567 เมื่อวันที่ 3 ก.ค.2567 ที่มีมติลงโทษไล่ นาง ท.ออกจากราชการ
เพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิทักษ์ระบบคุณธรรม (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2) เรื่องดำที่ 6710133 เรื่องแดงที่ 0149168 ที่ให้ยกอุทธรณ์ของนาง ท. พร้อมทั้งขอให้ศาลฯมีคำพิพากษาหรือมีคำสั่งให้ถือปฏิบัติต่อสิทธิฯ เสมือนนาง ว.ไม่เคยถูกไล่ออกจากราชการ
คดีนี้ ศาลปกครองสูงสุด พิพากษา ‘ยกฟ้อง’ นาง ท. เนื่องจากศาลฯพิเคราะห์แล้ว เห็นว่า เมื่อพิจารณาถึงพฤติการณ์ของ นาง ท. (ผู้ฟ้องคดี) เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถานีอนามัยบ้านหนองดี ที่มีเจตนาที่จะใช้โครงการที่ตนเสนอไป เพื่อเบิกถอนเงิน จำนวน 751,090 บาท
ออกจากบัญชีเงินบำรุงของสถานีอนามัยบ้านหนองดี ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขานาบอนบัญชีเลขที่ 011152286898 ในระหว่างเดือนธันวาคม 2556 ถึงเดือนธันวาคม 2557 โดยไม่ได้มีการอนุมัติเบิกจ่าย ไม่มีเอกสารหลักฐานการเบิกจ่าย และนำเงินดังกล่าวไปใช้เพื่อเป็นประโยชน์ส่วนตัว ซึ่งเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มีควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเอง นั้น
เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเอง ซึ่งมีเจตนาไม่ปฏิบัติตามระเบียบหลายครั้งอย่างต่อเนื่องกัน และเกิดความเสียหายแก่ราชการอย่างร้ายแรงอันเป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการ โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยทุจริต ตามมาตรา 85 (1) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551
การที่ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1) มีคำสั่งจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2567 ลงวันที่ 16 กันยายน 2567 ที่ลงโทษไล่ นาง ท. (ผู้ฟ้องคดี) ออกจากราชการ ตามมติของ อ.ก.พ. จังหวัดนครศรีธรรมราช ในการประชุมครั้งที่ 1/2567 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 จึงชอบด้วยกฎหมาย
เมื่อศาลได้วินิจฉัยแล้วว่า คำสั่งของผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1) ตามคำสั่ง จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2567 ลงวันที่ 16 กันยายน 2567 ที่ลงโทษไล่ นาง ท. (ผู้ฟ้องคดี) ออกจากราชการ นั้น ชอบด้วยกฎหมาย
การที่คณะกรรมการพิทักษ์ระบบคุณธรรม (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2) ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี ได้วินิจฉัยอุทธรณ์โดยอาศัยข้อเท็จจริงและกฎหมายเดียวกับผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 แล้วได้มีคำวินิจฉัยเรื่องดำที่ 6710133 เรื่องแดงที่ 0149168 ลงวันที่ 28 สิงหาคม 2568 ยกอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี จึงชอบด้วยกฎหมายเช่นกัน
สำนักข่าวอิศรา (www.isranews.org) จึงขอนำเสนอรายละเอียดคำพิพากษาในคดีนี้ มีดังนี้
@สั่ง‘ไล่ออก’จากราชการ ถอน‘เงิน’ไม่มีหลักฐานการจ่ายฯ
ศาลปกครองสูงสุดออกนั่งพิจารณาคดีครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2569 โดยได้รับฟังสรุปข้อเท็จจริงของตุลาการเจ้าของสำนวน และคำชี้แจงด้วยวาจาประกอบ คำแถลงการณ์เป็นหนังสือของตุลาการผู้แถลงคดี
ศาลปกครองสูงสุดได้ตรวจพิจารณาพยานหลักฐานในคำฟ้อง คำให้การ คำคัดค้านคำให้การ และคำให้การเพิ่มเติม แล้ว
ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า สำนักตรวจสอบพิเศษภาค 14 ได้มีหนังสือ ที่ ตผ 0055 นศ/186 ลงวันที่ 24 เมษายน 2558 ถึงสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช ขอให้ตรวจสอบข้อเท็จจริง และพิจารณาดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ของผู้ฟ้องคดี (นาง ท.) ในฐานะหัวหน้าสถานีอนามัยบ้านหนองดี ได้ถอนเงินของสถานีอนามัยและเอาเงินโครงการของหมู่บ้านไปใช้ส่วนตัว
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช จึงได้ดำเนินการสืบข้อเท็จจริงเบื้องต้น ผลการตรวจสอบเอกสารหลักฐานการเงินพบว่า ได้มีการเบิกเงินจากธนาคารหลายครั้ง โดยการเบิกเงินดังกล่าว ไม่ปรากฏหลักฐานการจ่ายในหน้างบใบสำคัญคู่จ่ายแต่อย่างใด พฤติการณ์ดังกล่าว ถือว่ากรณีมีมูลเป็นความผิดวินัย เห็นควรดำเนินการทางวินัย
ต่อมา ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 (ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช) ได้มีคำสั่งจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 2496/2558 ลงวันที่ 1 กันยายน 2558 แต่งตั้ง คณะกรรมการสอบสวนทางวินัยอย่างร้ายแรงผู้ฟ้องคดี
ผลการสอบสวนปรากฏว่า ผู้ฟ้องคดี ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถานีอนามัยบ้านหนองดี มีหน้าที่รับผิดชอบงานการเงินและบัญชี และเป็นผู้จัดทำรายงานการเงินและบัญชีตามคำสั่งอำเภอนาบอน ที่ 152/2557 ลงวันที่ 7 ตุลาคม 2557 ได้ถอนเงิน 24 ครั้ง รวมเป็นเงิน 751,090 บาท ออกจากบัญชี ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขานาบอน บัญชีเลขที่ 0111152286898 ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2556 ถึงเดือนธันวาคม 2557 ต่อมาในเดือนมีนาคม 2558 ผู้ฟ้องคดีได้ทยอยนำเงินมาคืนฝากเข้าบัญชีเดิมทั้งหมดแล้ว
หลังจากนั้น คณะกรรมการ สอบสวนทางวินัยอย่างร้ายแรงได้แจ้งข้อกล่าวหาให้ผู้ฟ้องคดีทราบ และให้ผู้ฟ้องคดีชี้แจง หรือนำสืบแก้ข้อกล่าวหาโดยผู้ฟ้องคดีได้ทำบันทึกชี้แจงแก้ข้อกล่าวหาแล้ว
โดยผลการสอบสวน ทางวินัยปรากฏว่า พฤติการณ์ดังกล่าวของผู้ฟ้องคดีเป็นการกระทำผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยทุจริต ตามมาตรา 85 (1) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551 เห็นสมควร ลงโทษไล่ออกจากราชการ
แต่เนื่องจากผู้ฟ้องคดีรับราชการมานานเป็นเวลา 38 ปี เป็นคนตรงต่อเวลา เสียสละ ขยัน ประหยัด และอดทน พฤติกรรมส่วนตัวเป็นคนโอบอ้อมอารี มีน้ำใจเอื้อเฟื้อต่อผู้ร่วมงานและผู้รับบริการ ได้รับรางวัลยกย่องเป็นบุคคลต้นแบบ ไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน และได้นำเงินทั้งหมดมาคืนแก่ราชการแล้วก่อนได้มีการดำเนินการทางวินัย ซึ่งมีเหตุอันควรลดโทษ จึงเห็นควรลดโทษเป็นปลดออกจากราชการ
ต่อมา ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 พิจารณาแล้วเห็นชอบกับความเห็นของคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยอย่างร้ายแรงและส่งเรื่องให้ อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีธรรมราช พิจารณา ซึ่ง อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีธรรมราช ในการประชุมครั้งที่ 1/2567 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 พิจารณาแล้วเห็นว่า
พฤติการณ์ ของผู้ฟ้องคดี (นาง ท.) เป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยทุจริตตามมาตรา 85(1) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551
และเพื่อให้เป็นไปตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2536 แจ้งตามหนังสือสำนัก เลขาธิการคณะรัฐมนตรี ที่ นร 0205/ว 234 ลงวันที่ 24 ธันวาคม 2536 และตามแนวทางการลงโทษของ ก.พ. จึงมีมติให้ลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดีออกจากราชการ
จากนั้น ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ได้มีคำสั่งจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2567 ลงวันที่ 16 กันยายน 2567 ลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดี ออกจากราชการ ตามมติของ อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีธรรมราช ดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีจึงมีหนังสือ ลงวันที่ 1 ตุลาคม 2567 อุทธรณ์คำสั่งลงโทษดังกล่าวต่อผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 (คณะกรรมการพิทักษ์ระบบคุณธรรม)
ต่อมา ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 พิจารณาแล้วมีคำวินิจฉัยเรื่องดำที่ 6710133 เรื่องแดงที่ 0149168 ลงวันที่ 28 สิงหาคม 2568 ให้ยกอุทธรณ์ ผู้ฟ้องคดีจึงนำคดีมาฟ้องขอให้ศาลปกครองสูงสุดเป็นคดีนี้
@ผิดทางวินัยร้ายแรงฯ ถอน‘เงิน’โดยไม่มีการอนุมัติฯ
ศาลปกครองสูงสุดได้ตรวจพิจารณากฎหมาย ระเบียบ และข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง ประกอบด้วยแล้ว
คดีมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า คำวินิจฉัยของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 (คณะกรรมการพิทักษ์ระบบคุณธรรม) เรื่องดำ ที่ 6710133 เรื่องแดงที่ 0149168 ลงวันที่ 28 สิงหาคม 2568 ที่ยกอุทธรณ์ ของผู้ฟ้องคดี ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
โดยคดีมีประเด็นที่ต้องวินิจฉัยก่อนว่า คำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 (ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราช) ตามคำสั่งจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2567 ลงวันที่ 16 กันยายน 2567 ที่ลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดีออกจากราชการ ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยในเบื้องต้นว่า ผู้ฟ้องคดีกระทำผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยทุจริต ตามมาตรา 85 (1) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551 หรือไม่ และระดับโทษเหมาะสมกับความผิด ของผู้ฟ้องคดี หรือไม่
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า … เมื่อข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุผู้ฟ้องคดี (นาง ท.) ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถานีอนามัยบ้านหนองดี ได้รับแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการเก็บรักษาเงินและเจ้าหน้าที่การเงิน ตามคำสั่งอำเภอนาบอน ที่ 152/2557 ลงวันที่ 7 ตุลาคม 2557 มีหน้าที่จัดทำบัญชีการเงิน รายรับ-รายจ่าย และเงินสนับสนุนอื่นๆ ตลอดจนจัดทำรายงานการเงินตามที่กฎหมายกำหนด
ในระหว่างเดือนธันวาคม 2556 ถึงเดือนธันวาคม 2557 ผู้ฟ้องคดีได้เบิกถอนเงินออกจากบัญชีเงินบำรุงของสถานีอนามัยบ้านหนองดี ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์ การเกษตร สาขานาบอน บัญชีเลขที่ 011152286898 จำนวน 24 ครั้ง รวมเป็นเงินทั้งหมดจำนวน 751,090 บาท ดังนี้
(1) เดือนธันวาคม 2556 จำนวน 2 ครั้ง ได้แก่ วันที่ 4 ธันวาคม 2556 จำนวน 30,000 บาท และวันที่ 19 ธันวาคม 2556 จำนวน 40,000 บาท รวมเป็นเงินจำนวน 70,000 บาท
(2) เดือนมิถุนายน 2557 จำนวน 4 ครั้ง ได้แก่ วันที่ 3 มิถุนายน 2557 จำนวน 30,000 บาท วันที่ 4 มิถุนายน 2557 จำนวน 40,000 บาท วันที่ 4 มิถุนายน 2557 จำนวน 40,000 บาท และวันที่ 5 มิถุนายน 2557 จำนวน 50,000 บาท รวมเป็นเงิน 170,000 บาท
(3) เดือนกรกฎาคม 2557 จำนวน 1 ครั้ง วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 จำนวน 20,000 บาท
(4) เดือนกันยายน 2557 จำนวน 6 ครั้ง ได้แก่ วันที่ 4 กันยายน 2557 จำนวน 19,300 บาท วันที่ 8 กันยายน 2567 จำนวน 32,000 บาท และ 32,190 บาท วันที่ 9 กันยายน 2557 จำนวน 30,000 บาท และ 20,000 บาท และวันที่ 10 กันยายน 2557 จำนวน 50,000 บาท รวมเป็นเงิน 183,490 บาท
(5) เดือนพฤศจิกายน 2557 จำนวน 5 ครั้ง ได้แก่ วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 จำนวน 35,000 บาท วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 จำนวน 38,000 บาท วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 จำนวน 29,600 บาท วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 จำนวน 30,000 บาท และวันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 จำนวน 10,000 บาท รวมเป็นเงิน 142,600 บาท
(6) เดือนธันวาคม 2557 จำนวน 6 ครั้ง ได้แก่ วันที่ 17 ธันวาคม 2557 จำนวน 30,000 บาท วันที่ 18 ธันวาคม 2557 จำนวน 20,000 บาท วันที่ 22 ธันวาคม 2557 จำนวน 30,000 บาท วันที่ 26 ธันวาคม 2557 จำนวน 30,000 บาท วันที่ 29 ธันวาคม 2557 จำนวน 40,000 บาท และวันที่ 30 ธันวาคม 2557 จำนวน 15,000 บาท รวมเป็นจำนวน 165,000 บาท
โดยผู้ฟ้องคดี (นาง ท.) ได้ชี้แจงต่อคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยว่า ได้เบิกเงินจำนวนดังกล่าว เพื่อนำเงินมาจัดทำโครงการต่างๆ ได้แก่ โครงการเด็กไทยไม่จมน้ำ ปี 2556 โครงการควบคุมโรคไข้เลือดออก ปี 2557 โครงการผู้สูงอายุสุขภาพดีกายใจแข็งแรง มีสุขด้วยสุข 5 มิติ ปี 2557
โครงการเฝ้าระวังป้องกันสตรีจากมะเร็งเต้านมและปากมดลูก ปี 2557 โครงการเด็กไทยไม่จมน้ำ ปี 2557 โครงการป้องกันและควบคุมโรคไข้เลือดออก ปี 2558 โครงการจัดบริการดูแลระยะยาวสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพา ปี 2558 และโครงการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมกลุ่มเสี่ยง ปี 2558
เมื่อโครงการข้างต้นไม่ได้มีการจัดทำขึ้นจริง ผู้ฟ้องคดีจึงได้ทยอยนำเงินฝากคืนเข้าบัญชีธนาคารดังกล่าวในเดือนมีนาคม 2558 จนครบถ้วนแล้ว นั้น
เห็นว่า เมื่อพิจารณาเอกสารโครงการต่างๆ ตามที่ผู้ฟ้องคดีกล่าวอ้าง ปรากฏว่าเป็นโครงการที่ผู้ฟ้องคดี เป็นผู้เสนอโดยปรากฏเพียงลายมือชื่อของผู้ฟ้องคดี ไม่ปรากฏลายมือชื่อของผู้มีอำนาจอนุมัติ แต่อย่างใด และข้อเท็จจริงปรากฏต่อมาว่า ไม่ได้มีการดำเนินงานตามโครงการข้างต้น และไม่ปรากฏเหตุผลอันสมควรว่าเหตุใด จึงไม่ได้มีการดำเนินงานตามโครงการดังกล่าว
ข้อเท็จจริง จึงฟังได้ว่า ผู้ฟ้องคดีมีเจตนาที่จะใช้โครงการที่ตนเสนอไปเพื่อเบิกถอนเงิน จำนวน 751,090 บาท ออกจากบัญชีเงินบำรุงของสถานีอนามัยบ้านหนองดี ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขานาบอนบัญชีเลขที่ 011152286898 ในระหว่างเดือนธันวาคม 2556 ถึงเดือนธันวาคม 2557
โดยไม่ได้มีการอนุมัติเบิกจ่าย ไม่มีเอกสารหลักฐานการเบิกจ่าย และนำเงินดังกล่าวไปใช้เพื่อเป็นประโยชน์ส่วนตัว ซึ่งเป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มีควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเอง
พฤติการณ์ของผู้ฟ้องคดีจึงเป็นการกระทำผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยทุจริต ตามมาตรา 85 (1) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551
@ศาลฯชี้ลงโทษ‘ไล่ออกจากราชการ’เหมาะสมแล้ว
คดีมีประเด็นที่จะต้องพิจารณาต่อไปว่า ระดับโทษที่ผู้ฟ้องคดีได้รับเหมาะสมกับความผิดที่ผู้ฟ้องคดีได้กระทำแล้ว หรือไม่
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า พฤติการณ์ของผู้ฟ้องคดีในการถอนเงินจำนวน 751,090 บาท ออกจากบัญชีธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขานาบอน โดยไม่ได้มีการอนุมัติเบิกจ่าย
ไม่มีเอกสารหลักฐานการเบิกจ่ายและนำเงินดังกล่าวไปถือครองโดยปราศจากเหตุผลที่จะอ้างโดยชอบด้วยกฎหมาย ในระหว่างเดือนธันวาคม 2556 ถึงเดือนธันวาคม 2558 เป็นจำนวน 24 ครั้ง อันแสดงให้เห็นถึงเจตนากระทำการดังกล่าวอย่างต่อเนื่องที่จะไม่ปฏิบัติ ตามระเบียบของทางราชการกำหนดไว้
ผู้ฟ้องคดีรับราชการมานานกว่า 38 ปี และปฏิบัติหน้าที่ หัวหน้าสถานีอนามัย (เจ้าหน้าที่บริหารงานสาธารณสุข 2) ตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม 2540 ได้ปฏิบัติหน้าที่ ในตำแหน่งหัวหน้าสถานีอนามัยในท้องที่อำเภอทุ่งสงตลอดมา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2553 ผู้ฟ้องคดีได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถานีอนามัยบ้านหนองดี (นักวิชาการสาธารณสุข ระดับชำนาญการ)
ผู้ฟ้องคดีจึงย่อมตระหนักดีว่า การกระทำดังกล่าวเป็นการจงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบของทางราชการ เป็นเหตุให้สถานีอนามัยบ้านหนองดี ได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง เป็นเงินจำนวน 751,090 บาท
แม้ผู้ฟ้องคดีจะได้ทยอยนำเงินที่เบิกจ่ายไปแล้ว ฝากคืนเข้าบัญชีธนาคารดังกล่าวในเดือนมีนาคม 2558 จนครบถ้วนแล้วก็ตาม ไม่เป็นเหตุลดหย่อนโทษลงโทษเป็นปลดออกจากราชการ
ดังนั้น เมื่อพิจารณาถึงพฤติการณ์ของผู้ฟ้องคดีดังกล่าวแล้วเห็นว่า เป็นการแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายสำหรับตนเอง ซึ่งมีเจตนาไม่ปฏิบัติตามระเบียบหลายครั้งอย่างต่อเนื่องกัน และเกิดความเสียหายแก่ราชการ อย่างร้ายแรงอันเป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง
ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการ โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยทุจริต ตามมาตรา 85 (1) แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551
การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 มีคำสั่งจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2567 ลงวันที่ 16 กันยายน 2567 ที่ลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดี (นาง ท.) ออกจากราชการ ตามมติของ อ.ก.พ. จังหวัดนครศรีธรรมราช ในการประชุมครั้งที่ 1/2567 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 จึงชอบด้วยกฎหมาย และเหมาะสม กับความผิดที่ผู้ฟ้องคดีได้กระทำแล้ว
เมื่อศาลได้วินิจฉัยข้างต้นแล้วว่า คำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ตามคำสั่ง จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ 4339/2567 ลงวันที่ 16 กันยายน 2567 ที่ลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดี ออกจากราชการ นั้น ชอบด้วยกฎหมาย การที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี ได้วินิจฉัยอุทธรณ์โดยอาศัยข้อเท็จจริงและกฎหมายเดียวกับผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
แล้วได้มีคำวินิจฉัยเรื่องดำที่ 6710133 เรื่องแดงที่ 0149168 ลงวันที่ 28 สิงหาคม 2568 ยกอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี จึงชอบด้วยกฎหมายเช่นกัน
ส่วนคำขอให้เพิกถอนมติ อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีธรรมราช ครั้งที่ 1/2567 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 ที่มีมติลงโทษไล่ผู้ฟ้องคดีออกจากราชการ เห็นว่า มติ อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีธรรมราชดังกล่าว เป็นเพียงการเตรียมการหรือดำเนินการของเจ้าหน้าที่ เพื่อจัดให้มีคำสั่งลงโทษทางวินัยผู้ฟ้องคดีซึ่งเป็นคำสั่งทางปกครอง
ดังนั้น มติ อ.ก.พ.จังหวัดนครศรีธรรมราช จึงเป็นการพิจารณาทางปกครองตามมาตรา 5 แห่ง พ.ร.บ.วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ.2539 ยังไม่มีผลกระทบต่อสถานภาพของสิทธิหรือหน้าที่ของผู้ฟ้องคดีแต่อย่างใด
ผู้ฟ้องคดีจึงไม่ใช่ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อันจะทำให้มีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลปกครอง ตามมาตรา 42 วรรคหนึ่ง แห่ง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลปกครอง และวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542
พิพากษายกฟ้อง
Isranews Agency | สำนักข่าวอิศรา 