คำพิพากษา‘ศาลปค.’คดีสรณ(จบ) มีข้อตกลงแบ่งค่าตรวจ-สัมพันธ์เชิงปย. สั่งพ้น‘กสทช.’ชอบด้วยกม.

nbtc 27 09 26 pic 2

“…แต่ก็ปรากฏข้อเท็จจริงว่า มีการทำสัญญาหรือข้อตกลงกับคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี เพื่อขอใช้สถานที่ เครื่องมือ และอุปกรณ์เพื่อประกอบโรคศิลปะในนามของผู้ฟ้องคดี เพื่อตรวจและรักษาผู้ป่วย และมีข้อตกลงแบ่งเงินค่าตรวจรักษาที่ได้รับจากผู้ป่วย โดยโรงพยาบาลเป็นผู้เรียกเก็บเงินค่าตรวจรักษาแทนผู้ฟ้องคดี แล้วนำมาจ่ายให้กับผู้ฟ้องคดีเพื่อแบ่งรายได้ให้แก่โรงพยาบาลต่อไป…”

......................................

จากกรณีที่เมื่อวันที่ 25 ก.ย.ที่ผ่านมา ศาลปกครองกลาง ได้มีคำพิพากษาในคดีหมายเลขดำที่ 1455/2569 คดีหมายเลขแดงที่ 1590/2559 ซึ่งเป็นคดีที่ ศ.คลินิก นพ.สรณ บุญใบชัยพฤกษ์ (ผู้ฟ้องคดี) ฟ้อง คณะกรรมการสรรหากรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (ผู้ถูกฟ้องคดี) ต่อศาลปกครอง

โดยขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการสรรหา กสทช. ที่ 1/2569 ลงวันที่ 21 ก.ค.2569 เรื่อง การพิจารณาคุณสมบัติหรือลักษณะต้องห้ามของประธาน กสทช. ซึ่งคดีนี้ศาลปกครองกลางดำเนินกระบวนพิจารณาคดีโดยเร่งด่วน และศาลฯได้พิพากษายกฟ้องในคดีนี้

เนื่องจากศาลฯเห็นว่า คำวินิจฉัยของคณะกรรมการสรรหา กสทช. ที่ 1/2569 ชอบด้วยกฎหมาย และการขาดคุณสมบัติของ ศ.คลินิก นพ.สรณ ไม่กระทบต่อกิจการที่ผู้ฟ้องคดีได้กระทำไว้ก่อนมีคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาล นั้น (อ่านประกอบ : มีลักษณะต้องห้าม! ‘ศาลปค.’ยกฟ้องคดี‘สรณ’ขอเพิกถอนคำวินิจฉัย‘คกก.สรรหาฯ’ปมสละสิทธิ‘กสทช.’)

ตอนที่แล้ว สำนักข่าวอิศรา (www.isranews.org) ได้นำเสนอคำพิพากษาของศาลปกครองกลางในประเด็นที่ว่า คณะกรรมการสรรหา กสทช. มีอำนาจในการวินิจฉัยกรณี ศ.คลินิก นพ.สรณ มีลักษณะต้องห้ามเป็น กสทช. หรือไม่ (อ่านประกอบ : คำพิพากษา‘ศาลปค.’คดี‘สรณ’(1) ชี้‘คกก.สรรหาฯ’มีอำนาจวินิจฉัยปม‘ปธ.กสทช.’มีลักษณะต้องห้าม)

ในตอนสุดท้ายนี้ สำนักข่าวอิศรา จะขอนำเสนอคำวินิจฉัยของศาลปกครองกลาง ในประเด็นที่ว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการสรรหา กสทช. ที่วินิจฉัยว่า ศ.คลินิก นพ.สรณ ขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามในการเป็นกรรมการ กสทช. นั้น ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ดังนี้

@เปิดโอกาสให้ชี้แจ้งแล้ว-มีเหตุอันควรพิจารณา‘โดยไม่ล่าช้า’

กรณีที่ผู้ฟ้องคดี (ศ.คลินิก นพ.สรณ บุญใบชัยพฤกษ์) อ้างว่าในกระบวนพิจารณาทางปกครองผู้ถูกฟ้องคดี (คณะกรรมการสรรหา กสทช.) ไม่ได้ให้โอกาสผู้ฟ้องคดีได้รับทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ และไม่เปิดโอกาสให้ผู้ฟ้องคดีโต้แย้งและแสดงพยานหลักฐานของตน หรือไม่ให้ผู้ฟ้องคดีตรวจดูเอกสารที่จำเป็นต้องรู้

เพื่อการโต้แย้งหรือชี้แจงหรือป้องกันสิทธิของตน อันเป็นการละเมิดหลักสิทธิได้รับการรับฟังตามมาตรา 30 และมาตรา 31 แห่ง พ.ร.บ.วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ.2539 ประกอบกับกระบวนการพิจารณาทางปกครองใช้ระยะเวลาเพียงแค่ 37 วัน ซึ่งเป็นระยะเวลาที่กระชั้นและแสดงให้เห็นถึงความเร่งรีบอย่างผิดวิสัย นั้น

เห็นว่า…. เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่า ผู้ถูกฟ้องคดีได้มีหนังสือถึงผู้ฟ้องคดี เพื่อชี้แจงข้อกฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้องในประเด็นอันเป็นสาระสำคัญของข้อโต้แย้งและคัดค้าน รวมถึงประเด็นอื่นๆ ตลอดจนแจ้งสิทธิ หน้าที่ และเชิญผู้ฟ้องคดีเข้าร่วมประชุมกับผู้ถูกฟ้องคดี

โดยผู้ถูกฟ้องคดี ได้เชิญผู้ฟ้องคดีเข้าให้ข้อมูลข้อเท็จจริงและแสดงพยานหลักฐาน ซึ่งผู้ฟ้องคดีได้มีหนังสือ ลับ ด่วนที่สุด ที่ สทร 1001/26846 ลงวันที่ 22 มิถุนายน 2569 แจ้งว่า ผู้ฟ้องคดีมีภารกิจปฏิบัติงานและการประชุม ซึ่งได้นัดหมายไว้ล่างหน้า และเป็นภารกิจการปฏิบัติงานตามอำนาจหน้าที่ของประธานกรรมการ กสทช. จึงไม่สามารถเข้าร่วมประชุมกับผู้ถูกฟ้องคดีได้

และมีหนังสือ ด่วนที่สุด ที่ สทช 1001/29407 ลงวันที่ 26 มิถุนายน 2569 ขอคัดคัดค้านความไม่เป็นกลางและอำนาจหน้าที่ของผู้ถูกฟ้องคดี

จากนั้น ผู้ถูกฟ้องคดี ก็ได้มีหนังสือ ลับ ด่วนที่สุด ที่ สว (กสทช) 0008 (สว) 310 ลงวันที่ 29 มิถุนายน 2569 ถึงผู้ฟ้องคดี ขอข้อมูลและเชิญเข้าร่วมประชุมเพื่อแจ้งรายละเอียดอีกครั้ง แต่กลับได้รับหนังสือ ด่วนที่สุด ที่ สทช 1001/33095 ลงวันที่ 16 กรกฎาคม 2569 ขอคัดค้านโต้แย้ง และขอให้ระงับการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบด้วยกฎหมายของผู้ถูกฟ้องคดี

โดยมีข้อความระบุว่า “…ข้าพเจ้ามิได้มีสถานะเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยในช่วงเวลาที่ข้าพเจ้าถูกกล่าวหาแต่อย่างใด ซึ่งเป็นเอกสารที่ชี้แจงรายละเอียดถูกต้องสอดคล้องกับข้อเท็จจริง โดยแยกช่วงเวลาสถานะของข้าพเจ้าไว้ดังนี้ (1) ช่วงวันที่ 20 ธันวาคม 2564 ถึงวันที่ 7 มกราคม 2565 ข้าพเจ้ามีสถานะเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย

(2) ช่วงวันที่ 8 มกราคม 2565 ถึงวันที่ 12 เมษายน 2565 ข้าพเจ้ามีสถานะเป็น “แพทย์ค่าตอบแทนรายชั่วโมง” ซึ่งเป็นการประกอบวิชาชีพอิสระ มิใช่พนักงานมหาวิทยาลัย..”

พร้อมทั้งได้แนบหนังสือ ด่วนที่สุด ที่ สทช 1001/30794 ลงวันที่ 3 กรกฎาคม 2569 ซึ่งปรากฏถ้อยคำว่า

“...ในช่วงวันที่ 20 ธันวาคม 2564 ถึงวันที่ 7 มกราคม 2565 ข้าพเจ้าปฏิบัติหน้าที่ในฐานะพนักงานมหาวิทยาลัย แต่ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม 2565 ถึงวันที่ 12 เมษายน 2565 ข้าพเจ้ามีสถานะเพียง “แพทย์ค่าตอบแทนรายชั่วโมง” ซึ่งเป็นการประกอบอาชีพอิสระในวิชาชีพเวชกรรมและไม่ได้มีสถานะเป็นพนักงานมหาวิทยาลัยแต่อย่างใด…”

นอกจากนี้ ผู้ถูกฟ้องคดี ได้มีหนังสือเพิ่มเติมไปยังนายกสภามหาวิทยาลัยมหิดล และปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เพื่อขอให้เร่งรัดการตรวจสอบข้อเท็จจริงและจัดส่งเอกสารของมหาวิทยาลัยมหิดล

แต่ปรากฏว่าอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดลแจ้งว่า ไม่สามารถให้ข้อเท็จจริง รวมทั้งตรวจสอบและรับรองเอกสารหลักฐานใดๆ ต่อผู้ถูกฟ้องคดีได้

กรณีจึงเห็นได้ว่า ผู้ถูกฟ้องคดีได้เปิดโอกาสให้ผู้ฟ้องคดีในฐานะคู่กรณี ได้ทราบข้อเท็จจริงอย่างเพียงพอ และมีโอกาสโต้แย้งปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย รวมถึงแสดงพยานหลักฐานต่อผู้ถูกฟ้องคดีโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามมาตรา 30 แห่ง พ.ร.บ.วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ.2539 แล้ว

ประกอบกับไม่ปรากฏว่าผู้ฟ้องคดี เคยยื่นคำร้องขอตรวจดูเอกสารกับผู้ถูกฟ้องคดี และกรณีนี้ไม่มีกฎหมายกำหนดกรอบระยะเวลาเอาไว้แต่อย่างใด

และเนื่องจากกรรมการสรรหา กสทช. บางคน กำลังจะพ้นจากตำแหน่ง ได้แก่ นางยุพิน ชลานนท์นิวัฒน์ กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ซึ่งได้รับคัดเลือกโดยที่ประชุมคณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ปัจจุบันพ้นจากตำแหน่งกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ตั้งแต่วันที่ 22 กันยายน 2567 ด้วยเหตุครบวาระการดำรงตำแหน่ง ตามมาตรา 239 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย

และมาตรา 13 วรรคหนึ่ง (3) แห่ง พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการตรวจเงินแผ่นดิน พ.ศ.2561 ซึ่งมาตรา 21 วรรคสองแห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว บัญญัติให้กรรมการตรวจเงินแผ่นดินที่พ้นจากตำแหน่งตามวาระให้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าจะมีการแต่งตั้งกรรมการใหม่แทน ปัจจุบันอยู่ระหว่างการสรรหา

ดังนั้น นางยุพินฯ จึงยังคงเป็นผู้มีคุณสมบัติเป็นกรรมการสรรหา กสทช. จนกว่าจะมีการสรรหากรรมการตรวจเงินแผ่นดินใหม่มาแทนนางยุพิน ชลานนท์นิวัฒน์

ส่วนนายเกียรติพงศ์ อมาตยกุล ประธานกรรมการสรรหา กสทช. ผู้พิพากษาในศาลฎีกา ซึ่งดำรงตำแหน่งไม่ต่ำกว่าผู้พิพากษาศาลฎีกาหรือผู้พิพากษาอาวุโส ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งไม่ต่ำกว่าผู้พิพากษาศาลฎีกา ซึ่งได้รับคัดเลือกโดยที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาอาวุโสในศาลแรงงานภาค 7 จะพ้นจากตำแหน่งด้วยเหตุเกษียณอายุราชการในวันที่ 1 ตุลาคม 2569

ประกอบกับกรรมการสรรหา กสทช. เท่าที่เหลืออยู่ ได้แก่ นายนภดล เทพพิทักษ์ ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ นายวิทัย รัตนากร ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย และนายวิษณุ วรัญญู รองประธานศาลปกครองสูงสุด เป็นผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูง ย่อมมีภาระหน้าที่สำคัญจำนวนมาก

เรื่องดังกล่าวมีลักษณะเป็นกรณีเกี่ยวเนื่องกับผู้มีหน้าที่และอำนาจในการรักษาไว้ ซึ่งคลื่นความถี่และสิทธิในการเข้าใช้วงโคจรดาวเทียมอันเป็นสมบัติของชาติ เพื่อใช้ให้เกิดประโยชน์แก่ประเทศชาติและประชาชน ตามมาตรา 60 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และจำเป็นต้องดำเนินการมิให้เกิดผลกระทบต่อความเชื่อมันในการทำหน้าที่ของ กสทช.

จึงเห็นได้ว่า ผู้ถูกฟ้องคดี (คณะกรรมการสรรหา กสทช.) มีเหตุผลอันสมควรที่จะดำเนินกระบวนพิจารณาให้แล้วเสร็จโดยไม่ล่าช้าเกินสมควร ข้อกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีในกรณีนี้ จึงไม่อาจรับฟังได้

@มีข้อตกลงแบ่ง‘ค่าตรวจ’-มีนิติสัมพันธ์‘หน่วยงานรัฐ’เชิงผลปย.

คดีมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยต่อไปว่า การที่ผู้ถูกฟ้องคดี (คณะกรรมการสรรหา กสทช.) มีคำวินิจฉัยของคณะกรรมการสรรหากรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ที่ 1/2569 วันที่ 21 กรกฎาคม 2569 วินิจฉัยว่าผู้ฟ้องคดี (ศ.คลินิก นพ.สรณ บุญใบชัยพฤกษ์) ขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามในการเป็นกรรมการ กสทช.

ตามมาตรา 8 (2) แห่ง พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคนาคม พ.ศ.2553 และถือว่าเป็นผู้สละสิทธิในการเข้ารับตำแหน่งตามมาตรา 18 แห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่

โดยที่ผู้ฟ้องคดีกล่าวอ้างว่า ผู้ฟ้องคดีปฏิบัติหน้าที่ที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีสถานะเป็น “แพทย์ค่าตอบแทนรายชั่วโมง” มิได้เป็น “ลูกจ้าง” ของมหาวิทยาลัยมหิดลแต่อย่างใด นั้น

กรณีจึงมีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า ผู้ฟ้องคดีเป็นพนักงานหรือลูกจ้างของหน่วยงานของรัฐ ซึ่งถือเป็นการขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามในการเป็นกรรมการ กสทช. ตามมาตรา 8 (2) แห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว หรือไม่

พิเคราะห์แล้วเห็นว่า… แม้ว่า พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.2553 ไม่ได้นิยามคำว่า “พนักงานหรือลูกจ้าง” ไว้

แต่เมื่อพิจารณาบทบัญญัติตามมาตรา 8 (2) แห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว ที่มีเจตนารมณ์เพื่อป้องกันมิให้ผู้ดำรงตำแหน่งกรรมการ กสทช. ได้รับประโยชน์ส่วนบุคคล อันอาจขัดหรือแย้งกับประโยชน์ส่วนรวม หรือกระทบต่อความเป็นอิสระและความเป็นกลางในการปฏิบัติหน้าที่ของตน

อันเป็นมาตรการเชิงป้องกัน มิให้เกิดสภาวการณ์ที่ประโยชน์ส่วนบุคคล อาจเข้ามาเกี่ยวข้องกับการใช้อำนาจรัฐ มิใช่จำต้องปรากฏว่ามีการใช้อำนาจหน้าที่เพื่อแสวงหาประโยชน์แก่ตนเอง หรือเกิดความเสียหายแก่ประโยชน์สาธารณะขึ้นแล้วเสียก่อน

อีกทั้ง ตำแหน่งกรรมการ กสทช. ยังเกี่ยวข้องกับการจัดสรรคลื่นความถี่ ซึ่งเป็นทรัพยากรของชาติและมีผลประโยชน์เกี่ยวข้องจำนวนมาก การพิจารณาว่า กรรมการ กสทช. ผู้ใดมีสถานะเป็น “พนักงานหรือลูกจ้าง” ของหน่วยงานของรัฐ อันมีลักษณะต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าว

จึงต้องพิจารณาถึงสภาพและสาระสำคัญแห่งความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับหน่วยงานของรัฐ ตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏทั้งหมดว่า ความสัมพันธ์ดังกล่าวก่อให้เกิดหรือมีศักยภาพที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ส่วนบุคคลที่อาจขัดหรือแย้งกับการปฏิบัติหน้าที่หรือไม่ มิใช่พิจารณาแต่เพียงรูปแบบทางนิติสัมพันธ์ ชื่อเรียกของตำแหน่ง หรือรูปแบบการจ่ายค่าตอบแทนเป็นสำคัญ

หากแต่ต้องพิจารณาถึงสภาพแห่งนิติสัมพันธ์และข้อเท็จจริงในการปฏิบัติงานโดยรวมว่า บุคคลนั้นเข้ามาปฏิบัติงานให้แก่หน่วยงานของรัฐ ในลักษณะที่อยู่ภายใต้การจัดองค์กร การกำกับดูแล และระเบียบของหน่วยงาน ตลอดจนได้รับค่าตอบแทนหรือประโยชน์ตอบแทนจากการปฏิบัติงานนั้นหรือไม่

ซึ่งหากบุคคลนั้น ยังคงปฏิบัติงานให้แก่หน่วยงานของรัฐ และได้รับค่าตอบแทนหรือประโยชน์อื่นใดจากความสัมพันธ์ดังกล่าว ซึ่งทำให้มีสถานะความสัมพันธ์และได้รับผลประโยชน์กับหน่วยงานของรัฐนั้น ก็ย่อมต้องนำข้อเท็จจริงดังกล่าวมาพิจารณาประกอบการวินิจฉัยว่าเข้าลักษณะต้องห้าม ตามมาตรา 8 (2) หรือไม่

ทั้งนี้ เพื่อให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายดังกล่าวในการป้องกันการขัดกันแห่งผลประโยชน์และรักษาความเป็นกลางในการใช้อำนาจรัฐ

เมื่อข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า ในช่วงระหว่างวันที่ 20 ธันวาคม 2564 ถึงวันที่ 7 มกราคม 2565 ผู้ฟ้องคดียังมีสถานะเป็นพนักงานคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ในตำแหน่งรองศาสตราจารย์ (ตำแหน่งบริหาร-รองคณบดีฝ่ายสวัสดิการและกิจการพิเศษ) รวมถึงปฏิบัติหน้าที่ตรวจรักษาผู้ป่วยที่พรีเมียม คลินิกศูนย์การแพทย์สิริกิติ์ ศูนย์หัวใจหลอดเลือดและเมแทบอลิซึม กลุ่มศูนย์สนับสนุนพันธกิจ

ต่อมา เมื่อผู้ฟ้องคดีลาออกจากการเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย สังกัดคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม 2565 ตามคำสั่งคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ที่ ล.บค. 26/2565 เรื่อง อนุญาตให้พนักงานมหาวิทยาลัยลาออกจากงาน สั่ง ณ วันที่ 6 มกราคม 2565

ปรากฎว่า ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม 2565 ถึงวันที่ 12 เมษายน 2565 ผู้ฟ้องคดีได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นแพทย์ค่าตอบแทนรายชั่วโมง โดยตรวจผู้ป่วยที่พรีเมี่ยมคลินิกศูนย์การแพทย์สิริกิติ์ ประจำศูนย์หัวใจหลอดเลือดและเมแทบอลิซึม กลุ่มศูนย์สนับสนุนพันธกิจคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี

แม้จะมิได้มีสัญญาจ้างเป็นลายลักษณ์อักษรในช่วงที่ปฏิบัติงานเป็นแพทย์รายชั่วโมง ทั้งมิได้รับเงินเดือนในลักษณะเดียวกับแพทย์ประจำก็ตาม แต่ผู้ฟ้องคดียังคงเข้าปฏิบัติงาน และได้รับประโยชน์ตอบแทนจากหน่วยงานของรัฐภายใต้ระบบและการกำกับดูแลของหน่วยงาน ความสัมพันธ์ดังกล่าว จึงมิใช่กรณีที่ผู้ฟ้องคดีประกอบวิชาชีพแพทย์โดยอิสระจากหน่วยงานโดยสิ้นเชิง

แม้ผู้ฟ้องคดีจะกล่าวอ้างว่า เป็นการประกอบวิชาชีพอิสระ ไม่ถือเป็นบุคลากรในสังกัดคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี รวมทั้งไม่ใช่ลูกจ้าง เนื่องจากไม่มีสัญญาจ้างและคำสั่งจ้างผู้ฟ้องคดีในฐานะแพทย์ประจำโรงพยาบาล

แต่ก็ปรากฏข้อเท็จจริงว่า มีการทำสัญญาหรือข้อตกลงกับคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี เพื่อขอใช้สถานที่ เครื่องมือ และอุปกรณ์เพื่อประกอบโรคศิลปะในนามของผู้ฟ้องคดี เพื่อตรวจและรักษาผู้ป่วย และมีข้อตกลงแบ่งเงินค่าตรวจรักษาที่ได้รับจากผู้ป่วย โดยโรงพยาบาลเป็นผู้เรียกเก็บเงินค่าตรวจรักษาแทนผู้ฟ้องคดี แล้วนำมาจ่ายให้กับผู้ฟ้องคดีเพื่อแบ่งรายได้ให้แก่โรงพยาบาลต่อไป

ซึ่งปรากฎหลักฐานในแบบคำร้องของรหัสบุคคล/ต่อรหัสบุคคล (สำหรับบุคลากรที่มิได้สังกัดคณะ) ลงวันที่ 4 มกราคม 2565 ที่ผู้ฟ้องคดีได้เลือกในส่วนของประเภทการจ้าง เป็นพนักงานค่าตอบแทน (ชม.) และได้เลือกในช่อง “รับค่าตอบแทน”

อันเป็นการแสดงเจตนาเข้าผูกพันตนตามระบบริหารงานบุคคลและระเบียบของโรงพยาบาล ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ เนื่องจากรหัสบุคคล ถือเป็นเงื่อนไขและเครื่องมือสำคัญทางทะเบียนงานบริหารบุคคลของหน่วยงานรัฐ ที่ใช้ในการยืนยันตัวตนกำหนดสิทธิ และควบคุมการปฏิบัติงานของบุคลากรภายในองค์กร

โดยในการปฏิบัติหน้าที่ตรวจรักษาผู้ป่วยของผู้ฟ้องคดี มีการทำหัตการและให้บริการทางการแพทย์ภายในโรงพยาบาลรามาธิบดี มีการใช้สถานที่ เครื่องมืออุปกรณ์ บุคลากร ระบบงาน และทรัพยากรของโรงพยาบาล ซึ่งในการปฏิบัติงานย่อมต้องอยู่ภายใต้กฎ ระเบียบ และระบบบริหารจัดการของโรงพยาบาลรามาธิบดี

รวมทั้งได้รับค่าธรรมเนียมแพทย์ ค่าธรรมเนียมหัตถการ ที่ถือเป็นรายได้ประเภทหนึ่งของมหาวิทยาลัยมหิดลตามมาตรา 15 แห่ง พ.ร.บ.มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ.2550 และประโยชน์อื่นที่เกี่ยวเนื่องกับการปฏิบัติงานดังกล่าว ตลอดจนย่อมได้รับความคุ้มครองหรือการดำเนินการเกี่ยวกับความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ในทางการแพทย์ตามกฎหมาย

แม้ค่าธรรมเนียมการแพทย์ที่จ่ายให้แก่ผู้ฟ้องคดีหรือประโยชน์อื่นดังกล่าว จะมิได้เรียกว่าเงินเดือนหรือค่าจ้างในฐานะบุคลากรประจำของโรงพยาบาลก็ตาม แต่ก็ถือเป็นประโยชน์ที่เกิดขึ้น เนื่องจากการให้บริการทางการแพทย์ภายในโรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล

และมีความเกี่ยวเนื่องกับระบบการเรียกเก็บหรือการจัดสรรค่าธรรมเนียมของโรงพยาบาลรามาธิบดี โดยผู้ป่วยของโรงพยาบาล สามารถนำไปเบิกจ่ายตรงกับกรมบัญชีกลางได้ ซึ่งหากเป็นวิชาชีพอิสระของเอกขนโดยแท้ ย่อมจะไม่สามารถเบิกจ่ายตรงจากงบประมาณแผ่นดินผ่านระบบโรงพยาบาลของรัฐได้

สำหรับในส่วนของรายงานภาษีที่โรงพยาบาลรามาธิบดีออกให้แก่ผู้ฟ้องคดี แม้จะปรากฏว่าเงินได้ของผู้ฟ้องคดีเป็นเงินได้จากวิชาชีพอิสระตามมาตรา 40 (6) แห่งประมวลรัษฎากร ก็ตาม แต่ก็เป็นเพียงการจัดประเภทเงินได้ตามรูปแบบทางภาษี เพื่อประโยชน์ในการคำนวณและหักภาษี ณ ที่จ่าย ตามที่กรมสรรพากรกำหนดเท่านั้น

จากข้อเท็จริงดังดังกล่าวย่อมแสดงให้เห็นว่า ผู้ฟ้องคดียังคงมีความสัมพันธ์กับหน่วยงานของรัฐทั้งในทางข้อเท็จจริงและในทางผลประโยชน์ กรณีจึงมิใช่เป็นเพียงการประกอบวิชาชีพอิสระโดยปราศจากความเกี่ยวข้องกับหน่วยงานของรัฐอย่างสินเชิง

อีกทั้งการลาออกจากตำแหน่งรองคณบดีฝ่ายสวัสดิการและกิจการพิเศษ คณะแพทย์ศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล นั้นเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงรูปแบบแห่งความสัมพันธ์ในทางนิตินัย หาได้ทำให้ความสัมพันธ์ในทางข้อเท็จจริงและทางผลประโยชน์ระหว่างผู้ฟ้องคดีกับโรงพยาบาลสิ้นสุดลงไม่

การพิจารณาแต่เพียงว่าผู้ฟ้องคดีไม่มีสัญญาจ้าง ในฐานะแพทย์ประจำ หรือมิได้รับเงินเดือนจากโรงพยาบาลรามาธิบดี ย่อมเป็นการยึดถือรูปแบบทางนิติสัมพันธ์ โดยมิได้พิจารณาถึงสภาพความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจริงดังกล่าว อันไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของบทบัญญัติว่าด้วยลักษณะต้องห้าม

และหลักการคุ้มครองความเป็นอิสระของผู้ดำรงตำแหน่งกรรมการ กสทช. ซึ่งเป็นสาระสำคัญ และอาจก่อให้เกิดข้อเคลือบแคลงเกี่ยวกับความเป็นอิสระและความเป็นกลางในการดำรงตำแหน่งกรรมการ กสทช. ได้ ข้อกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีในกรณีนี้จึงฟังไม่ขึ้น

@คำวินิจฉัย‘คกก.สรรหา’ให้‘สรณ’สละสิทธิ‘กสทช.’ชอบด้วยกม.

ดังนั้น การที่ผู้ถูกฟ้องคดี (คณะกรรมการสรรหา กสทช.) มีคำวินิจฉัยของคณะกรรมการสรสสรหากรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ที่ 1/2569 ลงวันที่ 21 กรกฎาคม 2569 วินิจฉัยว่า ผู้ฟ้องคดีขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามในการเป็นกรรมการ กสทช.

ตามมาตรา 8 (2) แห่ง พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.2553 และถือว่าเป็นผู้สละสิทธิในการเข้ารับตำแหน่งตามมาตรา 18 แห่ง พ.ร.บ.ดังกล่าว จึงเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว

ทั้งนี้ เมื่อศาลปกครองมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง อันเป็นผลให้ผู้ฟ้องคดีที่ได้รับการคัดเลือกขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะ หรือได้รับการคัดเลือกโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ย่อมไม่มีผลกระทบต่อกิจการที่ผู้ฟ้องคดีได้กระทำไว้แล้วก่อนมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง ตามมาตรา 15 วรรคเจ็ด แห่ง พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.2553

พิพากษายกฟ้อง

จากนี้ไป ศ.คลินิก นพ.สรณ มีเวลาที่จะยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลปกครองกลาง (ศาลชั้นต้น) ต่อศาลปกครองสูงสุดภายใน 30 วัน และยังคงต้องติดตามว่าบทสรุปสุดท้ายในคดีนี้จะเป็นอย่างไร ท่ามกลางการประชุมบอร์ด กสทช. ที่จัดประชุมกันไม่ได้มาแล้ว 12 ครั้งในห้วง 2 เดือนที่ผ่านมา?

อ่านประกอบ :

คำพิพากษา‘ศาลปค.’คดี‘สรณ’(1) ชี้‘คกก.สรรหาฯ’มีอำนาจวินิจฉัยปม‘ปธ.กสทช.’มีลักษณะต้องห้าม

มีลักษณะต้องห้าม! ‘ศาลปค.’ยกฟ้องคดี‘สรณ’ขอเพิกถอนคำวินิจฉัย‘คกก.สรรหาฯ’ปมสละสิทธิ‘กสทช.’

มีลักษณะต้องห้าม!‘ศาลปค.’ยกฟ้องคดี‘สรณ’ขอเพิกถอนคำวินิจฉัย‘คกก.สรรหาฯ’ปมสละสิทธิ‘กสทช.’

‘ศาลปค.’นัดอ่านคำพิพากษาคดี‘สรณ’ฟ้องเพิกถอนคำวินิจฉัยคกก.สรรหาฯปมสละสิทธิ‘กสทช.’25 ก.ย.

ประชุมบอร์ด‘กสทช.’ล่มครั้งที่ 11 ‘สรณ’วอนเลิก‘ทิฐิ’-‘พิรงรอง’ถามทำไมลุกจากเก้าอี้ไม่ได้

‘3 กสทช.’ร่อนหนังสือนัด‘3 กรรมการ’ร่วมประชุม‘บอร์ด’ หาแนวทางผลักดันงาน-พิจารณา‘วาระค้าง’

ประชุม‘บอร์ด’ล่มครั้ง 10! ‘3 กสทช.’ย้ำพร้อมร่วมประชุมที่ชอบด้วยกม.-‘สรณ’นัดใหม่ 16 ก.ย.

ถก‘บอร์ด กสทช.’ล่มซ้ำซากครั้งที่ 9 ‘สรณ’นัดประชุมใหม่ 10 ก.ย.-วาระค้างพิจารณา 193 เรื่อง

‘ธนพันธุ์’จี้‘รักษาการเลขาฯ’จัดประชุมบอร์ดเฉพาะ 6‘กสทช.’หากเพิกเฉย-ส่อละเว้นปฏิบัติหน้าที่

'สำนักงาน กสทช.'แพร่ข่าว'ขออภัย'ให้ข้อมูลปม'ศาลปค.สูงสุด'สั่งรับฟ้องคดีสรณ'คลาดเคลื่อน'

‘ปกรณ์’ชี้‘คำสั่งทางปค.’มีผลอยู่ เว้นแต่มีการ’ทุเลาบังคับฯ’ หลัง‘ศาลฯ’รับฟ้องคดี‘สรณ’